Heb toch wat compassie met Yves

De laatste tijd is Yves Leterme meer dan ooit de pispaal van de Belgische politiek. Zijn regering is niet daadkrachtig, ze maken onderling ruzies, ... . Maar we moeten er wel rekening mee houden dat niet alles de schuld van Yves is. De situatie (economisch, politiek, communautair, ... ) is zelden zo moeilijk geweest als nu. En als hij dat alleen moet oplossen (zonder hulp van de regeringspartners) kun je hem moeilijk verwijten dat het hem niet lukt.
Ik neem het hem niet kwalijk dat hij gefaald is. Ik weet niet of kopstukken van andere partijen er wel in geslaagd zouden zijn. Wat ik hem wel kwalijk neem, is dat hij te grote verkiezingsbeloftes gedaan heeft.
Hij heeft beloofd alles op te lossen, en het land terug op de sporen te zetten. Vooraf wist ik al dat er niets van dit alles in huis zou komen. Hij heeft de verkiezingen gewonnen met 3 loze beloftes (waarvan hij van 2 van de 3 al wist dat er niets van in huis kon komen): Begroting in evenwicht, splitsing BHV en een verregaande staatshervorming.
Dat hij nu wat malchance heeft met zijn begroting, daar zijn we het wel over eens. In juni 2007 was nog geen sprake van een financiële en economische crisis. Dus was een begroting in evenwicht wel geloofwaardig. Maar sinds we weten dat de crisis de begroting in de war stuurt, heeft hij er wel weinig aan gedaan om deze recht te trekken.
Splitsing BHV, was een loze belofte aangezien hij toen al lang wist, dat geen enkele Franstalige partij hieraan zou meewerken. En hij wist ook dan van 10 minuutjes politieke moed niets in huis zou komen. Misschien is het nu het moment om die 10 minuutjes op te gebruiken, aangezien de regering niet meer kan vallen?
En een verregaande staatshervorming? Daar lach ik mee. Al 18 maand pakken ze het verkeerd aan. Ze starten vanuit de dwang de staat te hervormen, en gaan dan op zoek naar dingen die ze kunnen hervormen. Als ze nu eens zouden starten vanuit de effectieve problemen die veroorzaakt zijn door een verkeerde verdeling van de bevoegdheden, en probleem per probleem zouden aanpakken. Dat is volgens mij de gewenste aanpak. Wat ik ook niet begrijp is dat "de dialoog der gemeenschappen" nu ook opgeschort is, nu er geen regering is. Was het grote doel van dit model van dialoog net niet dat de federale problemen niet langer de onderhandelingen zouden dwarsbomen? De dialoog der gemeenschappen is overduidelijk gewoon weer een rekkingsmiddel geweest omdat CD&V niet uit de regering zou moeten stappen. De postjesdrang van de CVP (die weer helemaal terug lijkt te zijn, met de heropwachting van zowel ancien Dehaene als ancien der anciens Martens), haalt dus weer de bovenhand.
Yves, hoogmoed komt voor de val. Had je 18 maand geleden niet ZO hoog van de toren geblazen, was je nu nooit zo laag gevallen.

Beste vrienden, hopend op een echte regering, groet ik u.

Tot een volgende keer.

Blijkbaar toch mogelijk?

ma 08/12/08 16:16 - De Vlaamse en Waalse ministers voor Werk Frank
Vandenbroucke en Jean-Claude Marcourt hebben een akkoord over de regionalisering van het werkgelegenheidsbeleid. (Bron: deredactie.be)

Zo kopt het deredactie.be de nieuwssite van de vrt op maandag. Bijkbaar is het mogelijk om te onderhandelen met Walen over thema's die tot de groep "staatshervorming" behoren. Wanneer een Vlaams en een Waals minister onderhandelen over het werkgelegenheidsbeleid, dan kan zoals blijkt wel tot een akkoord gekomen worden. Men is gestart met onderhandelingen om de efficiëntie en de aanpak te verbeteren en in principe is men tot staatshervorming gekomen. Als men start met als uitgangspunt de staat te hervormen, leidt dit tot niets, maar als men omgekeerd te werk gaat, kan men blijkbaar wel een akkoord bereiken.
Een tijd geleden poste ik al dat een aanpak zoals CD&V hanteerde onmogelijk tot succes kan leiden. Zowel een federale onderhandeling als een onderhandeling tussen de gemeenschappen kan niet tot een staatshervorming leiden, omdat Vlamingen als enige doel hebben de staat (kost wat kost) te hervormen, en de Walen als doel, de staatshervorming tegen te houden.
Stap met gerichte voorstellen naar de tegenpartij. Stop niet alles in een grote pot voor een groot akkoord. Maar probeer losse akkoorden te maken over de verschillende thema's. En nog belangrijker: Onderhandel met mensen die verstand van zaken hebben, en die tekortkomingen in het systeem aan de lijve ondervinden of ondervonden hebben. Wanneer twee ministers van werk onderhandelen weten zij waarmee ze geconfronteerd/geambeteerd worden om een efficiënt beleid uit te stippelen. Zij kennen de knelpunten en kunnen bijgevolg een deftige onderhandelingen voeren. Ze kunnen argumenteren vanuit de huidige situatie.

Nu Frank Vandenbroucke (niet toevallig een socialist) bewezen heeft dat akkoorden mogelijk zijn, hoop ik dat ze dat elan kunnen verder zetten.

Hopend op nog meer akkoorden die ervoor kunnen zorgen dat onze Belgische staat efficiënter laat werken, groet ik u.
Tot een volgende keer.