het regime in aniMAO

Ik dacht dat we hier in België al verder stonden, maar jammer genoeg nog niet. Ik moet u met spijt in het hart meedelen dat een uitgesproken mening op de blog van animo-voorzitter Bram Boriau blijkbaar evenmin mogelijk is als anti-tibet manifestaties tijdens de olympische spelen.
Toen Bram zijn opiniestuk publiceerde over CD&V-jongeren voorzitter Bert De Brabandere en de relatie tussen CD&V en N-VA, kwam er vanuit de N-VA hoek redelijk felle commentaar op zijn schrijven. Peter Dedecker en Brecht Arnaert hadden vragen bij de redelijk holle verwoordingen van de animo-voorzitter en het gratuite op de kap zitten van de N-VA.
Vooral toen Brecht vroeg naar de standpunten van Bram en/of animo omtrent de staatshervorming, kwamen er weinig steekhoudende standpunten. Een aantal holle frases en een misplaatst, heel flauw en zielig grapje over de nickname van Brecht (wat ik niet zal herhalen wegens te zielig), verder kwamen we niet. Toen Brecht alles weerlegde wat Bram schreef, was het hek waarschijnlijk al aan het loskomen van de dam. Maar pas toen ik wat gemeende en terechtte commentaar leverde op het zwakke schrijven van Bram en de triestige ondersteuning voor locale animo-afdelingen, is het blijkbaar voor Bram allemaal te veel geworden. In plaats van zinvol te reageren, werden de posts verwijderd. Blijkbaar is animo niet beter dan de Partie Socialiste, dan de CVP van welleer en China onder Mao Zedong. Blijkbaar is kritiek van buitenaf al kantje-boordje, maar kritiek van binnen de geledingen worden blijbaar vlug in de kiem gesmoord.
Hopend op een wereld waar vrije meningsuiting echt kan, en persvrijheid geen utopie is, en met groot misnoegen groet ik u.
Tot een volgende keer.