De vergeten Waalse afsplitsing

De flaminganten hebben geen been meer om op te staan. De Walen worden altijd verweten, de Vlaamse ontwikkeling en en vooral autonomie in de weg te staan. Maar wat ze altijd mooi verzwijgen is, dat er al twee maal bijna een afsplitsing kwam van de Waalse kant.

Tussen 1900 en 1950 was er echt sprake van een Waalse beweging en een Waals nationalisme dat vergelijkbaar is met wat de Vlaamse beweging nu inhoud. Pas in de vroege jaren van de 20ste eeuw begon er sprake te worden van een Waalse eenheid, een Waalse eigenheid met de komst van een Waals volkslied ( Li Tchant des Walons, 1900 ) en een Waalse vlag (1913). In diezelfde periode (1912) werd zelfs door het zelf uitgeroepen 'Waals parlement' (want er was nog geen sprake van federalisme), een voorstel ingediend tot een tijdelijke 'administratieve scheiding' van België met als doel te komen tot een volledige scheiding. De eerste wereld oorlog gooide hier roet in het eten. Van een scheiding was dan de eerste jaren geen sprake meer. De splitsing van België was toen dus bijna een feit.

En na de tweede wereld oorlog was het weer bijna zo ver. Ze hadden tijdens WO2 kunnen proeven van een tijdelijke scheiding wanneer ze door Duitsland ingedeeld werden in 2 afzonderlijke rijksgouwen. Een beperkte autonomie binnen het Duitse Rijk, een soort van federale staat. Blijkbaar werd dit vooral door de Walen bijzonder gesmaakt. Na het einde van de oorlog werd in Luik in Oktober een Waals Nationaal Congres gehouden dan 1500 leden had. Er werd gestemd over een mogelijke afscheiding. (17 voor een unitair België; 391 voor een autonoom Wallonië in Belgisch staatsverband; 154 voor een onafhankelijk Wallonië; 486 voor aansluiting met Frankrijk). Als je dit leest, zou je als Vlaams Nationalist in de wolken moeten zijn, want het leeuwendeel van de Walen verkiest een afscheiding van de Vlamingen. Waarom is deze scheiding er toen niet gekomen, hoor ik je vragen. Door de VLAMINGEN.
In 1947 kwam de meerderheid van de Waalse leden in de Kamer van Volksvertegenwoordigers met een voorstel als gevolg van bovenstaand congres van 1945. Het voorstel hield toen het instellen van een vorm van federalisme in. Het voorstel werd verworpen door de Vlaamse en Brusselse afgevaardigden en de Waalse afgevaardigden van de PSC. De 51 die het wél steunden waren 40 Walen (van de 76 Waalse afgevaardigden), 8 Brusselse Franstaligen (van 30) en 3 Vlamingen (van de 96). Er was een meerderheid bij de Walen, en hadden de Vlamingen toen ook voor gestemd, waren we al 50 jaar voor geweest. Een federale staat toen, had al 50 jaar kunnen evolueren tot een scheiding nu.
Weinig van de Nationalisten kennen deze episode in het het Belgische verleden. En als ze deze kennen, wordt er in alle talen over gezwegen.

Wat de Walen vandaag wordt verweten, is net wat de Vlamingen in de jaren 40 gedaan hebben. Enig begrip van de Vlamingen voor de Waalse standpunten is in deze wel op zijn plaats. Ik hoop dat het niet nog 50 jaar duurt voor beide partijen in de zelfde richting kijken. Maar wanneer geen splitsing of staatshervorming komt, dan is het niet correct enkel de Walen te verwijten.
Hopend op een reactie van Vlaams Nationalisten, groet ik u.
Tot een volgende keer.