Velen zullen het met mij eens zijn, dat het zo niet meer verder kan. De huidige politieke toestand is onhoudbaar. We zitten al sedert 10 juni zonder regering. Neenee, de interimregering die er nu is, durf ik geen regering noemen. Er moet iets gebeuren. Voor velen zal een afscheuring van Vlaanderen de oplossing zijn, maar misschien is het niet de enige. Op een onafhankelijk vlaanderen ga ik nu niet dieper in, ik heb het gevoel dat daar al genoeg over geschreven wordt. Eventjes wat ideetjes op een rijtje:
1. Een verregaande (en doordachte) staatshervorming: Iedereen lijkt het er over eens dat een staatshervorming zich opdringt, en daar ben ik het mee eens. Alleen de manier waarop deze tot stand moet komen, en of deze er wel komt, daar is wat onenigheid over. De staatshervorming waarover nu onderhandeld wordt, zal nooit een grote staatshervorming worden. De onderhandelingen worden gedomineerd door enkele kemphanen en kempkippen die geen strooibreed willen toegeven voor de anderen. Nu is het onmogelijk om echt te onderhandelen omdat te veel persoonlijke en partijpolitieke spanningen zijn. CDH wil eigenlijk niet onderhandelen met NV-A omdat ze NV-A aanzien als een VB-light. En omgekeerd is er hetzelfde geval. NV-A beschouwt CDH als PS-plus. Oké, oké het is misschien wat simplistisch uitgedrukt, maar daar komt het toch op neer. Zolang deze problemen blijven overheersen, kan er geen staatshervorming komen. Er wordt nu wat hoop ingesteld op die octopus-toestanden, maar deze week zijn er toch wat tegenstrijdige tekens gekomen via de media. CD&V-baas ad interim, laat tussen de lijnen lezen dat ze niet echt geloven dat de onderhandelingen vooruit zullen geraken voor Pasen. En bij Olivier Maingain moeten we het al niet meer tussen de regels lezen. Ook de politieke commentatoren geloven er niet meer in, en om eerlijk te zijn, ik ook niet. Een staatshervorming kan slechts tot stand komen wanneer deze voorbereid wordt door mensen die geen rechtstreekse baat kunnen hebben en niets te verliezen hebben bij een staatshervorming. De huidige onderhandelaars hebben een politieke achterban, en daarom willen ze van geen wijken weten. Een staatshervorming moet als doel hebben, de levensomstandigheden te verbeteren. Wanneer een staathervormig opgezet wordt vanuit feiten, en minder vanuit het gevoel, dan pas heeft hij kans op slagen. Laat een onafhankelijk persoon of werkgroep deze staatshervorming voorbereiden, met mensen waarvan de politieke carrière al voorbij is, of mensen die wel politieke kennis hebben, maar geen politieke ambitie. Of eventueel wat buitenlandse experts. Waarom laten we geen doorlichting doen, zoals bij bedrijven wel kan? Hieruit kunnen dan de knelpunten blijken, en kan onafhankelijk bepaald worden welke bevoegdheden op welk niveau horen. Op die manier wordt het overbodig om nog bizarre compromissen te sluiten waarvan we vooraf al weten dat er problemen van komen. (laten we eens terugdenken aan BHV, Voeren, ...)
2. Confederaal België: België blijft bestaan, maar Vlaanderen en Wallonië voeren een volledig zelfstandig bestuur. Een logische oplossing. Vlaanderen krijgt een relatieve onafhankelijkheid en hebben de bevoegdheid om volledig autonoom te beslissen. De solidariteit ten opzichte van Wallonië kan blijven bestaan. Indien Wallonië hetzelfde beleid wil blijven voeren als ze nu doen binnen de federale structuur, dan kunnen ze dit doen. Maar dan wordt Vlaanderen niet verplicht om dezelfde koers te varen. Het zou voor beide kanten een goede oplossing kunnen zijn. Maar ook hier stellen zich dezelfde problemen als bij een ver echte staatshervorming. Er is politieke moed en consensus nodig binnen beide landshelften. Als ze al een probleem hebben met het verdelen van enkele bevoegdheden, dan wordt het verdelen van alle bevoegdheden zeker een probleem. Alhoewel. Er moet in principe niets onderhandeld worden. Iedereen kiest hier zelf voor zich hoe de invulling gebeurt. Er zijn slechts 5 minuutjes politieke moed nodig voor deze beslissing.
3. Een herenigd België: Ik weet dat deze visie niet (meer) haalbaar is, maar het terug samenvoegen van Vlaanderen, Wallonië (en Brussel) zou heel wat communautaire problemen kunnen oplossen. Het grootste probleem in België wordt gevormd door het principiële ongelijke behandeling van Nederlandstalige en Franstalige Belgen. Afhankelijk van de taal die je spreekt, en de plaats waar je woont, wordt je anders behandeld. Waarom streven we niet naar een terug eengemaakt België. Slecht een landsgeheel waar zowel Frans als Nederlands als officiële landstaal aanvaard kunnen worden. Tweetalig onderwijs (of eventueel drietalig onderwijs, incl. Duits) zou iedereen ten goede komen. Het begrip en tolerantie voor de andere taalgroep zal erop verbeteren. Wanneer iedereen zowel Nederlands als Frans spreekt, verdwijnen heel wat problemen: BHV, faciliteitengemeentes de Vlaamse (of verfranste) rand rond Brussel.
Bij de drie bovenstaande mogelijkheden moet het statuut van Brussel (en zijn rand) natuurlijk goed overdacht worden. Over onze mooie hoofdstad, schrijf ik later nog meer.
Beste vrienden, hopend op een echte regering, groet ik u.
Tot een volgende keer.
19 januari 2008
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
Berichten
9 reacties:
Ik heb deze discussie wel eens meer meegemaakt met mijn progressieve medemens. Met progressief bedoel ik dan de personen, wars van welke partijkleur dan ook, die op een of andere manier een (vaak ongefundeerde) afkeer hebben van alles wat naar Vlaams-nationalisme ruikt of van diegenen die voor meer autonomie pleiten. Laat ik eens even beginnen met een cliché: progressieven en vinden het Vlaams autonomiestreven meestal oubollig, conservatief en zelfs fascistoïde. Het waren immers dat soort van conservatie, navelstarende heerschappen die al vendelzwaaiend en in korte broek door de collaboratie rolden. En nu de dienst uitmaken bij extreem-rechts; toevallig ook erg Vlaams-gezind. België daarentegen staat voor gezellige chaos en surrealisme en daar kan een progressieve wereldburger - die lak heeft aan welk identiteits-sentiment ook - zichzelf prima aan spiegelen. Dit soort van karikaturen klopt natuurlijk niet. Er is wel degelijk meer aan de hand. En grote vaststelling is dat België, zowel in unitaire als federale vorm nooit “gebold” heeft en nooit zal “bollen”. Of misschien enkel in die periode voor de wereldoorlogen toen een minderheid de dienst uitmaakte en het noordelijke landsgedeelte verwaarloosde. (zie studie Prof. Hannes http://www.liberaalarchief.be/hannes.html) Een periode waarbij de basisrechten aan Vlamingen ontzegd werden, zoals onderwijs en rechtspraak in eigen taal. “La Belgique sera latine ou sera pas” zei Kardinaal Mercier destijds. En dat probeerde men na te streven tot het debacle rond “Leuven Vlaams”, toen men tot de vaststelling kwam dat de Vlaamse natievorming niet meer te stuiten viel. Net door dit soort van onrechtvaardige uitwassen vroegen Vlaamse intellectuelen – reeds in de 2e helft van de 19e eeuw – voor culturele autonomie en bovenbeschreven basisrechten.
Het is net door het bestaan (en beleid) van België dat er in dit land 2 aparte democratieën zijn gegroeid. Ik wil zeker niet kort door de bocht gaan door het begrip “natie” en “identiteit” te willen omschrijven maar laten we stellen dat een natie aan volgende omschrijving kan voldoen: “Het Vlaamse volk, dat zijn al die mensen tot wie de Vlaamse universiteiten, de Vlaamse dagbladen, de Vlaamse politieke partijen en de grote, nationale Vlaamse culturele, wetenschappelijke en professionele verenigingen zich richten, én omgekeerd. Vlamingen zijn dus diegenen die -ongeacht hun moedertaal en thuistaal- deelnemen aan het maatschappelijke leven in Vlaanderen.” De Vlaamse cultuur kan men als volgt typeren: “het geheel van alle cultuuruitingen van de Vlamingen, zonder dat men daarbij waarde-oordelen mag, noch hoeft, noch kan uitspreken over de verschillende uitingen onder mekaar.” En dat geldt ook voor de andere “taalgroepen” in dit land. Moedertaal is in deze dus erg belangrijke factor als uiting van het “zijn” van een individu in deze samenleving.
Het werd duidelijk werd dat men de rechtgeaarde Vlaamse culturele autonomie niet meer kon tegenhouden. Bovendien bleken de economische belangen van beide landsdelen uit elkaar te groeien. Het waren de Waalse politici die federalisme voor de eerste maal ter sprake brachten. Jules Destrée, een Waals socialistisch politicus srpak er al in de jaren dertig van de vorige eeuw over. En in de jaren zestig waren de Walen vragende partij voor een federalisering in verband met hun slabakkende economie die toen grotendeels op zware en verlieslatende industrie gesteund was. Men vroeg dus hefbomen om de problemen – eigen aan het Waals gegeven – de baas te kunnen. De belangen groeiden uiteen, en hadden steeds weinig gemeen gehad. Ook op economisch en maatschappelijk gebied zijn er immer verschillen geweest die een andere aanpak vergden. Enkel een jacobijns en eentalig België, ondersteund door een cijnskiesstelsel van de “happy few” kon dit soort van verschillen verdoezelen. Net daarom dat men zelfs in de untiaire partijen géén consensus meer kon bekomen en ieder na de 2e wereldoorlog zijn eigen weg ging. Het is dus geen taboe om te stellen dat deze, door Engelsen en Pruisen geconcipieerde bufferstaat, steeds uit 2 volkeren heeft bestaan en zal bestaan.
Net daarom dat federalisme een uitweg leek te bieden. Maar federalisme dient wel evenwichtig te zijn. Wat Vlaanderen vraagt is eenvoudig: hefbomen en tools om de toekomstige uitdagingen aan te kunnen zoals vergrijzing, milieuproblematiek, het behoud van ons sociale systeem en andere tegenwoordige en toekomstige problemen. Wat steevast wordt geblokkeerd door voornamelijk PS en CdH. En dat is een gemiste kans. Wallonië geraakt niet uit het economisch en sociaal moeras. Het is een publiek geheim dat de PS, die nu bijna 40 jaar onafgebroken de plak zwaait in Wallonië, er enkel op uit is om de huidige machtsinvloed te behouden. Want zo gaat het nu eenmaal in de politiek. En dat de PS gedurende al die jaren de brave “Jean avec la casquette” veroordeeld heeft tot een uitkeringseconomie, gestoeld op een perverse vorm van dienstbetoon. Een vicieuze cirkel die geld kost. Geld dat van de welvarende partner komt. Geld op eigen kracht bijeengespaard. (neen, er zijn NOOIT transfers geweest van Wallonië naar Vlaanderen; zie Prof. Juul Hannes) Geld dat in een bodemloze put word gestort. Zonder dat men er zich voor dient te verantwoorden. Vragen naar transparatie worden steevast afgewimpeld als provocaties.
Gelukkig zijn er Waalse politici (zoals Alain Destexhe) die wel begrijpen dat er dringend dient werk gemaakt van te worden van een responsabilisering. Net daarom dat een doorgedreven staatshervorming ook voor Wallonië kansen biedt. Een responsabilisering waar Vlaanderen een bijdrage in kan bieden door solidair te blijven, zij het een transparante en constructieve solidariteit. wat Ierland en Oost-Duitsland konden, kan Wallonië ook! Spijtig genoeg blijft de vicieuze cirkel van macht bestaan en blijft de gewone Waal slachtoffer door de lethargie die dit systeem veroorzaakt. In naam van het behoud van macht en behoud van de “melkkoe” die dit financiert. Een weinig constructieve houding. De moeilijkheden blijven zich opstapelen wanner men tevens een twijfelachtige loyauteit nastreeft: Belg wanneer Vlaanderen meer autonomie eist, Waal wanner er wapens verkocht worden (cfr Nepal) of inkomsten dreigen misgelopen te worden (Francorhamps). Erger zijn ingrepen zoals het door de PS geconcipieerde “Marshall Plan” voor Wallonië, welk ongecontroleerd KMO's subsidieert (met Vlaams geld, zonder Vlaamse inzage), en die als paddestoelen in elkaar zakken van zodra de geldelijke steun opdroogt. En dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn.
België zelf, bezit als dusdanig weinig meerwaarde, buiten een aantal vaak geponeerde en weerlegde stellingen die op emotionaliteit gebaseerd zijn. Spijtig genoeg kan men van “emo” geen rekeningen betalen noch er een land mee besturen. De enige kans die België nog heeft is in een confederaal systeem, waarin alle landsdelen afspreken wat ze nog samen willen doen. Vlaanderen blijft in deze solidair, op een ongedwongen, transparante en constructieve manier. Tevens kan Vlaanderen helpen met de expertise die ertoe geleid heeft dat Vlaanderen momenteel overschotten kent. Dit alles binnen een strak systeem met respect voor de binnengrenzen, daar dit de basis vormt van een gezonde verstandhouding. Weten waar de grenzen liggen. Afspraken maken. Dat sommige Waalse en Brusselse politici het blijven hard spelen, is eigenlijk onverantwoord. Maar zoals ik stelde, het blijft een machtsspel en spijtig genoeg verliest men in deze vaak het belang van de bevolking.
Wat BHV betreft, gaat het hier over een aantal Franstalige bourgeois, die de mond vol hebben over de “grandeur” van Brussel, maar toch verkiezen van in de Rand te gaan wonen. En hierbij hun voeten vegen aan de plaatselijke cultuur. Tegelijkertijd richten deze kapitaalkrachtigen een sociale slachting aan onder de autochtonen, die de geboortegrond dienen te verlaten door de stijgende grond- en vastgoedprijzen. Dit soort van “goede Belgen”, met duidelijk heimwee naar het “Belgique-à-papa”, kan het nog steeds niet verkroppen om de taal van de plaatselijke bevolking te spreken. Enkel vanuit een hautaine houding, die tevens een verzuchting naar meer “Lebensraum” inhoudt. Geen enkele grootstad, waar ter wereld vraagt grenscorrecties vanwege een vergrote sociaal-economische impact. Die invloed is er gewoon en kan perfect blijven bestaan zoals die nu is. Enkel in de hoofden van hard-liners dienen deze grenzen weer in vraag gesteld te worden. U weet wel: invloed en macht. Alleszins, ook dat soort van mensen dient zich aan afspraken te houden om de communautaire vrede te bewaren.
Ik vrees echter dat het boter aan de galg zal zijn. Samen met vele anderen kies ik onomwonden voor een soeverein Vlaanderen in Europa. Rechtvaardig en democratisch, open én solidair. Niet vanuit emotionele standpunt, maar vanwege bestuurlijke efficiëntie. Efficiëntie die in het vierkant draaiend België niet meer mogelijk is.
ps: om de socialistische visie op dit alles te bekijken: www.v-sb.be
Ik weet ook wel dat mijn persoonlijke voorkeur, van een eengemaakt België, praktisch gezien geen kans maakt. Maar puur ideologisch , emotioneel en gevoelsmatig wil ik toch nog niet van de Walen scheiden.
Er zijn misschien weinig redenen om samen te blijven met Walonië, behalve misschien uit solidariteït. En we moeten natuurlijk rekening houden met Brussel.
Indien we Vlaamse onafhankelijkheid willen moeten we afstand willen doen van Brussel. Anders blijven een heel aantal communautaire problemen over. Maar daar bestaat binnen de Vlaamse beweging ook geen consensus over.
Brussel houden wordt lastig, want dan wordt het praktisch niet mogelijk on Nederlands als enige voertaal in te voeren, in het overwegend anderstalige Brussel.
Brussel afstoten, betekent dat we ook de Europese hoofdstad moeten afstaan. De enige reden dat België nu gekend is in het buitenland, is omdat het de hoofdstad van Brussel. Maar als we Brussel niet meer hebben, waarvan is Vlaaderen dan de hoofdstad?
Ik heb zeker begrip voor de gevoelsmatige component, maar als civiel nationalist kan ik enkel vaststellen dat men met emotionaliteit geen staat kan besturen, noch de rekeningen kan betalen. We moeten dus dringend af van de romanticistische complexen in dit soort van discussies. Een soeverein Vlaanderen kan én moet solidair zijn, niet enkel met Wallonië maar tevens met andere volkeren die het moeilijk hebben. Quid Brussel? dat hoeft zeker geen drama te zijn. Het sociaal-economisch web kent geen staatsgrenzen. Business as usual dus, zelfs indien Brussel zijn eigen weg gaat. Bovendien ben ik in dat geval te vinden voor een co-bestuur waarin Brussel door VL en W én Brusselaars bestuurd worden. Een situatie die te vergelijken is met het bestuur van Andorra. Maar zelfs indien zulke "troika" niet mogelijk is zal er steeds, vanwege de ligging, een hechte samenwerking zijn tussen de drie landsdelen. An sich zeker geen slechte zaak. Kwestie bekenheid van Vlaanderen durft het best mee te vallen. Antwerp (3rd biggest port in the world), Ghent and Bruges zijn zeker bekend in het buitenland. In de angelsaksiche wereld is "Flanders" zelfs bekend. Overal waar ik er kwam (UK, NZ, CDN) wist men wat "Flanders" betekende vanwege een "(great-) grandfather that died in Ypres during the Great War." In Japan is men dan weer goed op de hoogte van Antwerpen en omstreken vanwege het boek "A dog of Flanders" welk er immens populair is. Het valt dus nog reuze mee - geloof me!
met vriendelijke groet,
De man van Zonien
U bent een van de weinige Nationalisten die afstand durft te nemen van Brussel. Voor velen is alles wat Franstalig is slecht, maar alles wat Brussel is is goed.
Maar met Brussel zouden we niet alleen onze hoofdstad, maar ook de Europese hoofdstad verliezen.
En wordt Anderlecht dan het buitenland? Verliezen we dan ook Zaventem en daarbij de enige Internationale luchthaven die naam waardig?
En buitenlanders die nu naar België vliegen (Brussel of Charleroi) zullen dan moeten vliegen tot in het buitenland (Brussel of Walonië) om dan via een ander vervoermiddel Vlaanderen te kunnen bereiken. Praktisch blijft natuurlijk bijna alles bij het oude, maar de perceptie bij de bezoeker verandert natuurlijk. Moet een niet-EU-bewoner meerdere Visa aanvragen om zowel vlaanderen als Walonië binnen te mogen?
Zoals ik reeds poneerde; sociaal-economisch zijn er geen grenzen. Je neemt tegenwoordig een internationale trein van B naar NL en die stopt ook niet zaan de grens. De luchthaven van Basel is gedeeltelijk Zwitsers/Frans. Vele West-Vlamingen nemen een charter vanop Lille-Lesquin. Nederlanders vliegen met Ryanair vanaf Hahn in Duitsland (op een boogscheut van Venlo). De geplande sneltram van Hasselt naar Genk en het Maasland zal naar Maastricht doorgetrokken worden. En zo zijn er vele voorbeelden in Europa. De economieën van welke entiteit ook zijn volledig verweven geraakt (en maar goed ook). Ik pleit ook niet voor het achterwege laten van Brussel; ik pleit voor een gezamelijk bestuur van Brussel. En of we die europese hoofdstad willen bewaren... Tja, we hebben hier reeds heelwat internationale instellingen (oa NATO,...) en je kan je niet voorstellen wat een verstedelijkingsdruk er veroorzaakt wordt op de Vlaamse Rand door dat soort instellingen. Ook Eurocraten zorgen ervoor dat de grond/woonprijzen in de Rand de hoogte inschieten en de autochtone inwoners hun eigen streek moeten verlaten. Voor mijn part mogen de nieuwe EU-leden uit het Oostblok een stuk van de Europse koek overnemen. Dat verlicht de sociale en verstedelijkingsdruk op de streken rond Brussel, zodat de gewone "Jan-met-de-pet" nog eens op beide oren kan slapen. Als progressieveling kan je jezelf daar ongetwijfeld in terugvinden of niet? We gaan er heus geen boterham minder voor eten hoor! ;-)
addendum: "...alles wat Franstalig is slecht en alles wat Brussel is goed?" Ik kan je verzekeren dat een nationalist die zichzelf serieus neemt in de eerste plaats niet van "uitsluiting" uitgaat. Geen enkele serieuze independist "haat" een ander volk, laat staan dat hij ze slechte eigenschappen toedicht. In mijn inner-circle spreken bv alle (alle!) independisten en "Vlaams-bewusten" zonder meer (vloeiend Frans. Zelf heb ik een deel van mijn studies in het Frans gevolgd (in Luik en Charleroi) en heb hoegenaamd geen aversie van mijn Waalse en Franstalige medemens. Net zoals U hou ik van de Ardennen, en hou ik evenveel van het Zwarte Woud, de Veluwe of de Schotse Highlands. Ik kom prima overeen met mijn Waalse familie, en ook met mijn Duitse familie. Ons onafhankelijkheidsstreven (ik gebruik liever soevereiniteit in de EU) is gebaseerd op "Bestuurlijke Efficiëntie" en het creëeren van bestuurlijke entiteiten op mensenmaat. Niemand van ons wenst de Walen/Franstaligen eing kwaad toe; wel integendeel! Afin, soms moet ik wel eens even glimlachen; vele van die verstokte Belgicisten spreken een schabouwelijk Frans, om nog maar van "onze 3e landstaal" te zwijgen. Dan stel ik meteen dat ik de enige goede Belg ben! ;-)
Ik stel sommige dingen nogal zwart-wit voor, omdat ik ondervind dat het de beste mannier is om reacties te krijgen.
Bij u en bij de flaminganten die ik ken is het onafhankelijkheidsstrijden inderdaad gevoed uit een drang naar Beter bestuur. Maar ik merk en lees dat dit bij velen niet zo is. Velen geloven de mythes die over walen verspreid worden. (Walen zijn lui, dom, willen geen nederlands leren, ...). Ikzelf droom ook van efficienter bestuur. Indien Onafhankelijkheid daarvoor de oplossing is voor Vlaanderen, Brussel en Walonïe en de solidariteit niet in het gedrag komt, mag Belgïe voor mij gesplitst worden. Maar een splitsing kan enkel een doel zijn en geen middel.
Als u streeft naar een splitsing met een heel intense samenwerking tussen de afgesplitste gedeelten, is confederalisme dan eigenlijk geen "gemakkelijkere" optie?
Voor mijn part, mag het voormalige oostblok inderdaad mee profiteren van het europese koek.
We zullen er inderdaad niet armer van worden om europese instanties niet langer in Brussel maar elders te huisvesten. Over de mogelijke opbrengsten die we als Belgïe hebben, had ik nog niet eens nagedacht. Maar de naam en status verliezen, kan voor Belgïe erger zijn, dan van de koek delen. De status van Brussel tekt ook andere bedrijven aan.
tja, status... geen enkele Amerikaanse, Malinese of Oost-Timorese zakenman/burger kent Catalonië, de Randstad of Sleeswijk-Holstein. Van Barcelona, rotterdam of Hamburg hebben ze daarentegen allemaal gehoord. Brussel kennen ze, maar ook Antwerpen, Gent en Brugge zijn in de zakenwereld zeker bekend. Het is niet omdat België ophoudt te bestaan, dat Brussel aan invloed zal verliezen (integendeel!), ook Vlaanderen en Wallonië zullen nog steeds deelnemen aan het sociaal-economisch weefsel. Dit weefsel kent géén staatgrenzen. Het hinterland van het Ruhrgebied strekt zich bv over 4 staten uit. Kwestie naam en status zal het dus bijzonder goed meevallen. Kwestie van goeie marketing. Kijk maar naar de vlaamse handelsmissies die er steeds in slagen (én zonder Prins Filip) om mooie contracten binnen te halen.
Een reactie plaatsen