De voorzitterstrijd

De spanning tussen de voorzitterstrijd begint serieus op te lopen. De kandidaten blijven niet langer vriendelijk voor elkaar. In de media zijn al van weerskanten vriendelijke en minder vriendelijke woorden gevallen. Maar al bij al is het een goede zaak voor de partij. Een goeie (echte) voorzittersverkiezing, is niet eenverdeling van de partij, maar net het toonbeeld van democratie. De persoon die wint, wordt voorzitter van de volledige partij, zal de volledige partij moeten leiden en zal moeten luisteren naar de volledige basis van de partij.
In alle eerlijkheid moet ik ook vertellen dat er deze week nog een derde persoon zijn kandidatuur gesteld heeft. Yves Grouwels en running mate Nesrin Tosun engageren zich voor het terugwinnen van de middengroepen door het versterken van de georganiseerde solidariteit en rechtvaardige belastingen. Ze staan ook voor meer aandacht voor samenlevingsproblemen en een versterkte partijwerking. Hoe ze dit willen doen kun je hier lezen.
Momenteel zijn er al een heel aantal afdelingen die hun voorkeur voor de kandidaten laten blijken hebben. Antwerpen en Brugge kiezen voor De Bruyn, St-Truiden en St-Niklaas voor Gennez. Ik begrijp het niet dat Caroline zoveel tegenwind krijgt. Ik ben woensdag naar een meeting geweest, waar beide kandidaat-voorzitters hun intentieverklaring kwamen toelichten. Caroline stond zoveel sterker in haar schoenen, leek veel besluitvaardiger, en kwam aandraven met sterkere argumenten en met effectieve daden die ze wil stellen om de partij terug een partij van de mensen te maken. Erik De Bruyn, die toch iets welbespraakter is dan verwacht, kwam vooral met een "ik wil" verhaal en niet met een "ik ga" verhaal. We hebben nood aan een voorzitter die van aanpakken weet. Erik De Bruyn was zelfs zo vol zelfvertrouwen dat hij durfde beweren dat hij er klaar voor was, en dat hij zich voldoende voorbereid had. Ik heb er mijn twijfels bij of hij het aankan, en of er wel een goede voorbereiding bestaat.
Caroline daarentegen heeft toch al enige ervaring. Ze is al enige tijd ondervoorzitter, en is ook al "intrim-voorzitster" geweest. Ze heeft het leiden van een partij al van dichtbij meegemaakt en heeft er al van mogen proeven. Ook haar runningmate is een oude (en solide) rots binnen de partij. Met ervaring (ook over hoe het niet moet) kunnen we verder raken, dan met "jeugdig" enthousiasme.
De strijd is vooral goed, omdat de partijgenoten onmiddelijk voelen hun inspraak in de partij kunnen laten gelden.
(Bijna) Iedere militant wil meer inspraak, wil gehoord worden, en wil dat de partij van onderaan gestuurd wordt, en niet langer enkel van boven uit. De keuze van hoe de partij geleid moet worden, is al een deel de "oplossing".
Iedereen die zelf nog wat voorstellen wil formuleren of deze mensen een hart onder de riem wil steken kan ze bereiken via mail: Caroline, Erik of Yves.
In afwachting tot wat meer nieuws groet ik u.