Belofte maakt schuld

Zoals beloofd, neem ik vandaag de intentie verklaring van Caroline Gennez en Dirk Van der Maelen onder de loep. Caroline en Dirk hebben er flink werk van gemaakt. De negen pagina's staan vol met goede ideeën en ook echte stappen die ze willen ondernemen om die betere en meer social(istisch)e wereld een beetje dichterbij te brengen.
De eerste pagina's bevatten vooral streefdoelen, en aandachtspunten. Goede pensioenen, goede en betaalbare gezondheidszorg, werk- en vrijetijdszekerheid, en garanties voor een menswaardig bestaan. Dit zijn natuurlijk eerbare streefdoelen, en we kunnen dan natuurlijk ook niet anders dan deze doelen steunen.
Ze willen ook een alternatief project bieden voor de liberale voorstellen in verband met de belastingen en premies. Ze streven voor een meer doorzichtige inning (en hopelijk ook een vergemakkelijking van de aangifte). Minder manieren om belastingvermindering te krijgen, maar wel meer manieren om direct minder te betalen. Ze willen bijvoorbeeld de belastingaftrek voor isolatie en energie vriendelijk bouwen en verbouwen vervangen een systeem van premies. Hierdoor worden ook de mensen die de volledige kost niet kunnen dragen, toch de investering doen omdat de overheid al vroeger tussenkomt. Het bedrag van tussenkomst kan hetzelfde blijven, maar het aantal mensen die de verbeteringen kan aanbrengen aan hun woning stijgt gevoelig. Gevolg: minder stook- en verwarmingskosten, meer spaargeld, en minder energie(-productie). Een goed idee dus.
In puntje 5.3 gaan we eindelijk naar een puntje waar ik persoonlijk mee geconfronteerd wordt. De asielwetgeving. We moeten streven naar een meer menselijke asielwetgeving. Meer menselijk wil niet zeggen dat we per sé iedereen in België mag komen wonen. Er moeten duidelijke en rechtvaardige regels komen. Momenteel is de wetgeving noch rechtvaardig noch duidelijk. Waar moet je heen indien je in België wilt komen wonen en werken? Wie kan en mij vertellen aan welke voorwaarden je moet voldoen om je in België te komen vestigen? Ik zou het niet weten wie het mij best kan vertellen. Bij gemeentebesturen wordt je van het kastje naar de muur gestuurd. Advocaten weten het ook niet en doen er ook niet echt veel moeite voor. Veel mensen die de correcte informatie hebben (of er toegang tot hebben) willen die niet eens geven. En indien je niet van Europese (lees blanke) origine bent, wordt het nog veel moeilijker. Het moet duidelijker worden. De informatie moet vrij beschikbaar zijn en voor iedereen beschikbaar zijn.
Ook de verwerkingsperiode voor aanvragen van verblijfsvergunningen moeten vlugger. Onzekerheid is een grote onrechtvaardigheid. Nu kan het maanden (of zelfs jaren) duren voor je weet of je hier in België een leven mag opbouwen. In vele gevallen hebben mensen al een nieuw leven opgebouwd. Een job en vriendenkring, kinderen die hier geboren zijn en school volgen. En dan volgt het "fataal" bericht: "Aanvraag afgekeurd". Dan vraag je je wel af hoe geoordeeld wordt. Als een goede integratie is al geen garantie meer. Ik pleit niet voor een algemene regularisatie in tegenstelling tot waar mevrouw Gennez en de heer Van der Maelen wel voor gaan. Er moet gewoon een snelle en individuele afhandeling van alle dossiers komen. Alleen op die mannier kun je een correcte en eerlijke afhandeling hebben. Niet alle gezinnen met kinderen horen hier te blijven, en niet alle alleenstaande asielzoekers horen te vertrekken. Er moet extra personeel komen voor de dienst vreemdelingenzaken die aan de hand van objectieve criteria kunnen oordelen of iemand mag blijven.
En voor wie niet mag blijven moet een spoedig vertrek geregeld worden. Het leven in een gesloten asielcentrum is mensonwaardig en mensonterend. In een gesloten instelling zitten mensen die langer vast zitten dan Belgische criminelen, en dit zonder misdaad te begaan. Dagelijks 3 maaltijden, 2 maal 45 minuten in buitenlucht, een klein uurtje bezoek, en voor de rest pendelen tussen een gym en een "refter". Zo ziet het leven eruit in een gesloten instelling. De dagindeling ziet er ongeveer identiek uit als die in een gevangenis. Een de enige fout die de mensen gedaan hebben, is een beter leven willen beginnen.
Ook puntje 5.5 verdient wat extra aandacht. Vooral in een tijd van politieke onenigheid zoals deze. In tegenstelling tot wat de andere voorzitterskandidaat beweerde, is er wel een politiek draagvlak voor een staatshervorming. Maar een staathervorming kan onmogelijk een doel op zich zijn. Een staatshervorming moet een beter, gemakkelijker en eenvormiger bestuur ondersteunen. Een staatshervorming moet meer zijn dan alleen overheveling van bevoegdheden naar de deelstaten. Het moet zorgen voor een betere en meer sociale wereld voor zoveel mogelijk mensen.
Niet alle staatshervorming tot nu toe zijn een succes geweest. Vooral de regionalisering van mobliteit is een grote flater geweest. Enkel Vlaanderen maakt werk van een verkeersveilige omgeving terwijl dit in Walonië allerminst als een prioriteit aanzien wordt. En de lachwekkende situatie van de nachtvluchten in Zaventem zou nooit ontstaan zijn, moest dit alles nog federaal geregeld worden.
In hoofdstuk 6 zijn beide voorzitterskandidaten het eens. Er moet een betere ondersteuning komen van en wisselwerking komen met de lokale afdelingen. Een betere ondersteuning opleiding en de aanspreekpunten opener maken. Voor Erik De Bruyn is dit ook een werkpunt. Maar Caroline gaat een stapje verder en maakt al duidelijk hoe ze dit wil uitvoeren. Als Caroline enkel dit deel van haar intentieverklaring kan waarmaken, dan is ze al onze stem waard.
Conclusie: Carolien streven goeie doelen na en maken (op sommige punten) nu al duidelijk waar ze naartoe willen en hoe ze er naartoe willen. Over hun visie is overduidelijk nagedacht. Ook met hen ben ik het niet op alle punten eens, maar ze gaan wel de richting uit die volgens mij de goeie is.
Nu beide intentieverklaringen gelezen en gekeurd zijn. Mijn keuze is gemaakt. Nu is het bang afwachten en vol spanning uitkijken naar de voorzitterverkiezingen van oktober.