15 juni 2009

Sabam klopt aan bij onthaalouders en crèches

Sabam klopt aan bij onthaalouders en crèches. Zo kopt de deredactie.be vandaag.
Ik hoorde het deze morgen ook al in het radio-nieuws. Ik weet niet goed wat ik ervan moet denken. Boos, verontwaardigd, onbegrijpend. Wat mij betreft, zijn die van Sabam zijn toch echte maffiosi. Dit zijn nu eens echt mensen die proberen te leven op de kap van iemand anders.

Dat ze nu nog Sabam vragen voor fuiven en dergelijke, daar kan ik nog inkomen. Een fuif verdient ten minste nog rechtstreeks geld door het draaien van plaatjes. Indien er geen fuiven zouden zijn, zouden meer mensen naar optredens gaan, waardoor de artiesten zo meer geld zouden verdienen. Dus door een fuif loopt een artiest geld mis, dat via de Sabam-bijdrage gerecupereerd "mag" worden. In zover volg ik de logica van Sabam.

Maar bij het eisen van geld bij onthaalouders en crèches, daar heb ik m'n bedenkingen bij. Welke artiest loopt inkomen mis door het draaien van muziek in de kinderopvang? Geen enkele. Gaan kinderen minder naar optredens gaan doordat ze muziek horen in de crèche? Nee toch. Eerder omgekeerd. Indien kinderen muziek leren kennen in de kinderopvang, is de kans groter dat ze een CD willen van een bepaalde artiest, of dat ze eventueel naar een optreden of show zouden willen. Dus het draaien van muziek in een kinderopvang, kan net reclame zijn. Kinderen zijn gemakkelijker beïnvloedbaar.

Indien de artiesten meer geld willen verdienen, moeten ze er misschien eens aan denken om de kostprijs van een CD te verlagen, zodat er meer CD's verkocht worden. Nu betaal je gemakkelijk 20 euro voor een CD'tje. Moesten ze deze prijs nu eens halveren, dan zouden veel meer mensen geneigd zijn om de plaatjes te kopen. Meer plaatjes, meer winst.
Ofwel laten ze de prijs ongewijzigd, maar zorgen ze dat de Sabam-premie inbegrepen zit in de verkoopprijs van een cd'tje. Nu gaat misschien te veel van de winst op de CD-verkoop naar de platenmaatschappij en te weinig naar de artiest. Muziekmaatschappijen maken miljoenenwinsten, of zelfs miljardenwinsten, en de artiesten blijven klagen dat ze met moeite rondkomen. Daar zit volgens mij het probleem. Moet de onthaalouder opdraaien voor de slechte afspraken die gemaaktworden door de platenbazen en de artiest? Nee toch. Dat Sabam het geld haalt waar het zit. Laat de artiesten (in navolging van de scenarioschrijvers in Hollywood) eens een algemene staking houden. Geef platenmaatschappijen eens een duidelijk signaal. Laat ze voelen dat ze zonder muziek geen business hebben.

De onthaalouder deed al zijn duid in het zakje door de aankoop van de CD. Dat van die 20 euro (bijna) niets bij de artiest terecht komt, dat is zijn of haar schuld niet. Nu wordt je gestraft voor het aankoop van een CD'tje. Want als je het aangekochte CD'tje probeert te gebruiken, proberen ze nog uw zakken te rollen. Wie draait op voor deze kost? Terug de modale Vlaming.


Ik vraag me trouwens altijd af, hoeveel van de Sabampremie er effectief bij de artist terecht komt, en hoeveel er aan de bron blijft plakken. De uitkeringen voor Johan Verminnen zullen wel geen probleem zijn veronderstel ik. Zouden hier cijfers over bestaan? Die zijn alleszinds niet vlot te vinden op de Sabam-site.

Hopend op een redelijk Sabam, groet ik u.
Tot een volgende keer.

5 juni 2009

Niet meer drinken en rijden

Binnenkort is het autoslot een feit. Een autoslot is in wezen een alcoholtest die in de auto ingebouwd is. Een positieve test zorgt ervoor dat de auto niet gestart kan worden. Binnenkort kan een rechter zo'n slot laten plaatsen bij iemand die al meerdere keer betrapt is op rijden invloed. Een stap in de goede richting. Al lang ben ik voorstander van zo'n systeem. Iedere stap voor een veiligere wereld, is een goede stap.

Graag zou ik ook een strengere aanpak willen voor zwartrijders. Zwartrijders zijn mensen die autorijden in een auto zonder de verplichte BA-verzekering. Deze dekt de schade aan derden veroorzaakt door de auto en zijn bestuurder. Zowel de lichamelijke letsels als stoffelijke schade.
Nu is het heel moeilijk om om deze zwartrijders op te sporen. Enkel bij gerichte controles waarbij iedere bestuurder van de weg gehaald moet worden kan deze opgespoord worden. Waar ik voor pleit, is een verzekeringsvignet die tegen de voorruit gekleeft dient te worden. In plaats van de groene kaart, die onzichtbaar in het handschoenkastje ligt, wordt het bewijs altijd zichtbaar. Op die manier kunnen de zwartrijders ook opgespoord worden door parkeerwachters. Deze mensen moeten sowieso al door de dooruit kijken, en het is een kleine extra moeite om een vignet te controleren en eventuele overtredingen vast te stellen.

Beste vrienden, hopend op een verkeersveilige wereld, groet ik u.

Tot een volgende keer

8 mei 2009

Duitse regering verbiedt paintball???

"Duitse regering verbiedt paintball". Zo staat te lezen op de standaard.be. De redenering hierachter is, dat wanneer je paintball speelt, dat doden gesimuleerd wordt. Op die manier zou je gewennen aan het feit van iemand te doden. Ook het feit dat je leert schieten zou volgens de Duitse regering nefast zijn. Deze maatregel wordt genomen na het drama in Winnenden in maart, waar een tiener 15 mensen neerschoot.
Is dit echt nodig? Het verschil tussen paintball en een echte moord is toch overduidelijk. Iedereen die ooit paintball of een gelijkaardig spel speelde, zal kunnen be-amen dat paintball je niet het gevoel heeft dat je iemand moet vermoorden. Paintball is overduidelijk een spel. Een spel dat volgens mij meer gelijkenissen heeft met tikkertje dan met een moord plegen. Het doel is niet iemand dood te schieten, maar iemand uit het spel halen door deze te raken. De Winnendse had ook nog nooit gepaintballed maar had wel een "onredelijke" fascinatie opgedaan voor wapens. Aangezien zijn vader een wapenverzamelaar was, is hem van kleins af ingelepeld dat het hebben en gebruiken van schietwapens een normaal feit zijn. Waarom wordt paintball hier dan geviseerd?

Dit gezegd zijnde, geloof ik ook niet dat paintball of enige andere vorm van pure ontspanning oorzaak of zelfs aanleiding is tot moord of massamoord. Iedere keer wanneer zo'n drama gebeurd, worden ook computerspelletjes geviseerd. Iemand die "geweldadige" computerspelletjes speelt is blijkbaar een potentiële moordenaar. Maar laat ons eerst een berekening maken. De spellenverkoop bracht de sector in 2008 iets meer dan 32miljard dollar op. Aan een gemiddelde prijs van 50 dollar per spel zou dit willen zeggen dat er ongeveer 650 miljoen computerspellen verkocht zijn. Laten we nu een grove schatting maken en veronderderstellen dat ongeveer de helf van deze spellen een variatie zijn op een vechtspel. Dan zouden 325 miljoen mensen potentiële massamoordenaars zijn? Dan staat het aantal spellenspelers toch niet in verhouding tot het aantal massamoordenaars?
De meeste van de gamers kunnen overduidelijk het verschil maken tussen een computerspel en de echte wereld. Het is niet omdat je in een computerspel graag virtuele mensen omverknalt dat je het ook in het echt zou doen. Vaak wordt beweerd dat computerspellen psychopatisch gedrag gaan veroorzaken, en dat daardoor alle normbesef gaat vervagen. Maar kan het niet gewoon zijn dat mensen met psychopatische neigingen ook vaak computergames spelen?
Je moet al een psychopaat zijn om het verschil niet te kunnen zien tussen games en de echte wereld.

Moeten we dan alle actieseries op tv gaan verbieden? Of oorlogfilms? Indien we paintball en computerspelletjes verbieden, dan moeten we consequent zijn en ook alle geweldadige tv-programma's verbieden. Indien we de tv niet willen censureren, moeten we ook niet op de kap van de gamers gaan zitten.
Laat ons de gameproducenten niet viseren. Maar laat ons eindelijk inzien dat massamoorden meestal uitgevoerd worden door individuen met een vertekend maatschappijbeeld, met een vervaagd normbesef of met een psychopatische afwijking. Volgens mij kunnen we de situatie beter samenvatten als volgt: Indien je psychopatische neigingen hebt je "wil" een massamoord plegen, dan zou het kunnen zijn dat je ook computerspelletjes speelt.

Hopend dat de Duitse regeringspartijen vlug tot inkeer komen, groet ik u.
Tot een volgende keer.